داشته و به غير آن نگاه كردن مشروع نيست . بنابراين برادر مثلا فقط به محاسن خواهر يا مادر و يا خاله و عمّه خويش مىتواند نظر نموده و به ساير مواضع همچون ران و دوش و سينه‌هاى ايشان نمىتواند نگاه نمايد . و دليل اين قائل جمع بين دو بخش آيه است به اين شرح : در آيه : قل للمؤمنين يعضّوا من ابصارهم ( يعنى باهل ايمان بگو كه چشمهايشان را از نظر نمودن به غير بپوشانند ) صريحا از نظاره نمودن مردان به زنان نهى و زجر شده و در قسمت ديگر اين آيه مىفرمايد : و لا يبدين زينتهنّ الا لبعولتهنّ ( و زنان مواضع زينت و محاسن خود را نگشايند و ظاهر نكنند مگر براى شوهرهايشان و . . . ) بطور وضوح و آشكار خصوص محاسن و مواضع زينت را اجازه در اظهار و ابداء مىدهد ، پس جمع بين ايندو آيه به اينست كه مجرّد نظاره نمودن به محاسن جايز بوده و ساير مواضع بدن حرام باشد . قوله : ظاهرا و باطنا : مقصود از [ ظاهر جسد ] موضعى است كه عادتا و نوعا باز و بدون حجاب است همچون صورت و دست و پاها و از [ باطن جسد ] مواضعى است كه بطور غالب يا اغلب و يا احيانا هميشه مستور و محجوب است همچون عورت و مواضع قريب به آن قوله : و كذا امته غير المزوّجة : ضمير در [ امته ] به ناظر راجع بوده و كلمه [ غير المزوّجة ] منصوب است تا حال از [ امته ] باشد . و مقصود اين است كه اگر مولا كنيز خود را به ازدواج ديگرى نداده باشد حكم همسر در آن جارى است و به تمام مواضع بدن وى اعم از قسمتهاى ظاهر جسد يا باطن آن مىتواند نگاه نمايد .